Algemeen Naam: Weissmies Hoogte: 4023 meter Datum geklommen: 30-7-2005 Route:Zuidoost-graat PD+ Aantal hoogtemeters tot aan top: ongeveer 1100 meter Weer: Eerst zon, daarna bewolkt, niet koud Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Dit is hem dus, mijn eerste vierduizenders, mijn 2e dag in Zwitserland en meteen toeslaan op deze hoogte. Op vrijdag begon het allemaal toen Wouter en ik liftend naar Saas-Almagell gingen. Het was weer heerlijk om naar boven te lopen. De lol ging er echter snel af toen we in omweer kwamen….Wouter sprintte bijna naar boven en ik moest alle zeilen bijzetten om hem bij te houden, wat echter niet lukte. Helemaal doorweekt kwam ik aan bij de hut, waar ik helemaal duizelde. Ik had enorme dorst en honger en gooide binnen no-time een sprite en een pak koekjes naar binnen. Uitgeput viel ik later in slaap. Na een uurtje werd ik echter vreselijk misselijk wakker en na drie minuten op de wc waren de sprite en koekjes er weer uit. Ik voelde me vreselijk brak en zag de Weissmies al van te voren falen. Het weer was ook al niet zo goed. In de nacht zou echter de bewolking wegtrekken, wij besloten daarom de wekker gewoon om 4 uur te zetten. 
 Om vier uur ging de wekker en Wouter ging buiten kijken hoe het weer eruit zag, even later kwam hij weer naar binnen met de melding dat beter nog een uurtje konden slapen. Dat laatste werd voor mij wat moeilijk, ik kon onmogelijk weer slapen en telde de minuten af. Om vijf uur ging onze wekker weer en ditmaal mocht ik buiten kijken. De wolken waren mooi onder ons en het zag er mooi helder uit. Een half uur later waren we als eersten onderweg. Wat voelt dat apart zeg…onderweg naar je eerste vierduizender! Op de Zwischenbergpas werden we ingehaald door vier Zwitsers. In de hut hadden we al geinformeerd over de condities van het sneeuwveld. Aan de linkerkant was het goed en in het midden ijs, werd ons door de vriendelijke huttenwaard meegedeeld. Vanaf de pas kon je dat goed zien en we bleven dan ook aan de linkerkant, de Zwitsers gingen echter helemaal via rechts. Halverwege gleedt de tweede in de touwgroep uit en trok de eerste mee….ze konden gelukkig allebei snel remmen. ‘Wat een paupers’…hoorde ik Wouter naast me zeggen! Ze keerden weer terug en kwamen via ons spoor weer naar boven. Wij waren ondertussen al op de graad gekomen en klommen daar heerlijk in tweede graads terrein omhoog. De vermoeidheid begon toch een beetje bij mij toe te slaan. Ook merkte ik dat de hoogte invloed op me had. Ik was misselijk en had een droge mond. Het uitzicht was continu schitterend, schitterende wolken waren onder ons. Deze waren echter naar boven komen zetten en toen we op de voortop kwamen zaten we helemaal in de wolken. Het gaf me geen fantastisch gevoel om de top te bereiken. Ik was moe en ik zag niets. Het drong tot me door dat dit het moment was waar ik een jaar van had gedroomd, maar ik kon net Wouter zien die 8 meter verder stond…Dankzij het karrespoor van de normaalroute konden we makkelijk naar beneden komen. Drie uurtjes later zaten we heerlijk op het terras bij de Weissmieshutte in het zonnetje. De volgende dag zouden we naar de Laginhorn gaan en we konden nu heerlijk uitrusten. Mijn eerste vierduizender zat erop! Zie voor foto's de fotopagina van de Weissmies. |