Algemeen Naam: Pollux Hoogte: 4092 meter Datum geklommen: 07-07-2006 Route:Normaalroute (normaal AD-, door omstandigheden AD/AD+) Aantal hoogtemeters tot aan top: ongeveer 250 meter Weer: Wolken, sneeuw Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Terug van de Rimpfischhorn en Alphubel zit de stemming er goed in. We voelen ons beiden zowel mentaal als lichamelijk sterk. Na nog een verplichte extra derde rustdag door mijn verbrandingen in mijn gezicht (verbrand rondom de mond in combinatie met een infectie) gaan we op woensdagochtend omhoog naar de Kleine Matterhorn. Ons plan is om door de hele Monte Rosa te trekken: van Pollux tot Nordend. Zo'n 12 vierduizender moeten worden beklommen. De Lyskamm is al jarenlang een droom van me. Het weer is wat wisselvallig, maar valt nog positief uit: 2 dagen zonnig weer, twee dagen wat meer bewolkt. We slepen ons tussen de Japanners over het Breithornplateau. Het is weer verschrikkelijk heet. Het plan is om Pollux en Castor te beklimmen en dan een bivak te maken tussen Castor en Lyskamm. Nico voelt zich alleen niet supersterk vandaag en ook ik heb er niet zo'n zin in en we besluiten om naar Bivac Rossi e Volante te gaan. Om half 12 komen we lekker binnen en slapen en eten wat. Er voegen zich om twee uur twee Denen bij ons: Jesper en Thomas. We zijn al snel bevriend en delen de onze plannen met elkaar. Het weer slaat echter totaal om en 's avonds bevinden we ons in sneeuw en omweer. Thomas en Nico ondervinden wat het is om omweer te voelen. Thomas schept zo'n 10 meter boven de hut wat sneeuw en hoort alles sissen en zijn handschoenen vonken. Doodsbang rent hij de hut in om er vervolgens de rest van de dag niet meer uit te komen. Nog bonter maakt Nico het: als hij 1 stap uit de deuropening doet begint zijn hoofdlamp te fonkelen en tintelt alles. Urenlang bevindt het omweer zich rondom om. Niemand van ons waagt het nog om ook maar 1 stap buiten de deuropening te doen. 
De dag erna zitten we heel de dag in het hutje. Het sneeuwt en er is verder niets wat we kunnen doen. Nico maakt van een Italiaans Alpenblad een 'Great Sheep Book' en we kletsen veel met de Denen. Nico ontvangt van zijn jongere broer het weerbericht en dat is niet positief: de komende dagen is het ook nog niet goed. Ons Monte Rosaplan valt in het water. Ik baal vreselijk, omdat ik nu nog een jaar op de Dufourspize en Lyskamm moet wachten. Ook het aantal vierduizenders dat ik deze zomer wou beklimmen wordt meteen gehalveerd. We besluiten om de Breithorn overschrijding te doen, maar na een opklaring zien we dat het hele rotsstuk naar de Breithorn Centraal is ondergesneeuwd en dus valt ook dit plan in elkaar. Ik voel er weinig voor om weer Pollux en Castor op te gaan zoals vorig jaar en voel me er knap beroerd om. De volgende ochtend ziet het weer er redelijk uit. Pollux en Castor zijn dan wel niet zichtbaar, maar we kunnen erg ver kijken. We besluiten om de normaalroute van Pollux op te gaan en als we nog tijd hebben ook Castor te beklimmen. We hebben ons echter al twee uur verslapen en het is 8 uur als we beginnen aan onze beklimming. Nico leidt de hele tocht, maar klimt toch liever achter de ervaren Denen aan. Het sneeuwt ondertussen en we zitten in de wolken. Echt koud is het niet. Thomas voelt zich na zijn omweeravontuur toch niet zo op zijn gemak en ze besluiten vrij snel om terug te gaan. Nico en ik gaan door en ik vind het erg leuk klimmen. Aangezien ik de route al eens had afgedaald, is het een stuk interessanter met deze weersomstandigheden. We klimmen hoger en hoger en ondanks het minimale zicht weten we toch goed omhoog te klimmen. We genieten beiden, maar weten dat we moeten opschieten in verband met de tijd. Om 11.15 bereiken we de vaste touwen en het ziet er wel beklimbaar uit zonder echt gebruik te maken van die touwen. Als ik de tijd vertel aan Nico schrikt hij toch wat, we moeten nog een immens stuk terug over een gletsjer waar het spoor bijna is weggewaaid en zonder zicht. We besluiten om te keren. Beiden hadden we de top kunnen halen, maar we vinden het beiden verstandiger om de kabelbaan te halen. We willen niet nog een nacht in dat ellendige bivak zitten en met oog op onze beoogde Lenzspitze beklimming willen we vanavond echt in het dal zijn. 
De afdaling gaat erg snel en gezellig kletsend komen we binnen een uur terug aan de voet van Pollux. We hebben nog vier uur om het hele plateau over te steken. Het hele spoor is dichtgesneeuwd en er staat een harde wind. We komen wat te laag, maar uiteindelijk weten we toch de richting te vinden richting het bivak. Terwijl we er onder staan, twijfelen we erg. Het is veiliger en ook slimmer om nog een nacht daar te blijven, toch willen we dat allebei niet. Niet nog een nacht! Nico pikt een vaag spoor op en we lopen verder. Plotseling schiet Nico in een gletsjerspleet, maar kan zichzelf aan zijn oksels en ellebogen houden. De schrik zit er goed in en voorzichtig lopen we verder. Met grote voorzichtigheid passeren we de dichtgesneeuwd gletsjerspleten en bereiken langzaam het gedeelte onder de Breithorn Centraal. Daar aangekomen trekt het helemaal dicht en moeten we bijna op goed geluk bij de kabelbaan zien te raken. We hebben nog anderhalf uur, zo dat moet geen probleem zijn. Halverwege komen we nog twee Polen tegen. De voorste moet regelmatig over de sneeuwkruipen om niet weg te zakken. De achterste heeft een spijkbroek aan en een gloednieuw touw in de verpakking op zijn rugzak, terwijl er tussen hen 3 meter touw met een remknoop zit. Ik neem het sporen over van Nico en gooi mijn laatste energie er tegenaan. Via enorme omwegen bereiken we uiteindelijk de kabelbaan. Met het laatste baantje gaat het naar beneden en in Zermatt rennen we zo snel mogelijk de Mac Donalds binnen. We zijn beiden vastberaden om de Lenzspitze te laten lukken na ons mislukte avontuur in de Monte Rosa. We besluiten om volgend jaar samen deze tour te volbrengen. Zie voor foto's de fotopagina van Pollux. |