Algemeen Naam: Nadelhorn Hoogte: 4327 meter Datum geklommen: 9-8-2005 Route: NE-grat (normaalroute vanuit Mischabelhutte) PD Aantal hoogtemeters tot aan top: ongeveer 1000 Weer: strakblauw en winderig Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Al een week zat ik eigenlijk stil….Door het mislukte avontuur op de Allalin met Wouter konden wij de resterende dagen niet meer klimmen. Op zaterdag ging Wouter weg, maar drie uur later zat Carly heerlijk op zijn campingstoel naast me. Na een inloopdag naar de Domhutte besloten we de Nadelhorn te beklimmen. Uiteraard had ik na het wegsturen uit de Brittaniahutte (we hadden niet gereserveerd en werden weggestuurd, dit liet onze Allalin beklimming bij voorbaat mislukken), nu wel gereserveerd bij de Mischabelhutte . Het was prachtig weer tijdens de aanloop en ik genoot enorm van het prachtige uitzicht. We liepen niet helemaal de juiste route en het duurde dan ook behoorlijk lang voordat we bij de hut waren. Je moest ook de laatste anderhalf uur over een klettersteig, dit was erg vermoeiend… Om ongeveer vijf uur waren we er. Ik kwam met enkele mensen in contact die zeiden dat ze vandaag moesten terugkeren op het Windjoch vanwege de harde wind. Het klimgidsje had dus gelijk dat het vaak op het Windjoch hard waaide….Ook hoorde ik dat er een trouwgroep de noordoostwand van de Lenzspitze had gedaan. Toen ze boven waren en de traverse naar de Nadelhorn wouden maken, werden ze er bijna afgewaaid. Vervolgens besloten ze maar om heel de noordwand terug te klimmen. Om zes uur ’s avonds kwamen ze weer terug bij de hut en besloten maar meteen door naar het dal te gaan. Doordat de waterleiding bevroren was in de hut kon ik vijftien minuten naar boven lopen om water van de gletsjer te halen. Pffff, vervolgens hadden we ook de verkeerde saus voor onze pasta bij, zodat de pasta totaal niet te eten was…. Wat zenuwachtig was ik wel voor de volgende dag. Het was de eerste tocht die ik helemaal zelfstandig zou leiden! De zon ging al vrij snel onder en we besloten om vroeg te gaan slapen. 
 De volgende ochtend werden we om half 4 gewekt. Carly had totaal geen zin om eruit te komen, hij had heel de nacht niet kunnen slapen, doordat er een één of andere Italiaanse boer had lopen hyperventileren….. Omdat Carly het eten niet zo lekker had gevonden, besloot hij toch maar een huttenontbijtje te nemen. Om half 5 waren we onderweg. Het aantrekken van de stijgijzers duurde wat langer bij Carly, omdat ze niet helemaal optimaal stonden afgesteld. Gelukkig werden we snel weer wat warmer van het lopen naar het Windjoch. Op het moment dat de zon opkwam kleurde heel de noordwand van de Lenzspitze rood. Dit was echt schitterend. Op het windjoch had de wind vrij spel in de temperatuur schoot dan ook omlaag. Aangezien heel de graad naar de Nadelhorn was verijst, schoot het bij enkele touwgroepen voor ons niet echt op. Hierdoor konden wij niet passeren en moesten erachter blijven. Op een bepaald moment stond het zelfs stil. Geirriteerd wachtte ik totdat ze zouden verder gaan, maar het bleef maar stilstaan. Toen ik uiteindelijk zag dat ze gewoon rustig stonden te pauzeren schreeuwde ik boos naar boven dat ze ‘beter konden doorlopen’… in het nederlands. Binnen een minuut waren ze weer onderweg. Raar volkje, die Romeinen…..Op het moment dat ze nogmaals gingen pauzeren op een wat vlakker stuk gingen wij er sneller voorbij en vanaf daar ging het vrij snel naar de top. Het was een enorm mooi moment toen ik de top bereikte. Mijn derde vierduizender al! Het uitzicht was ook fenomenaal. Ver boven de rest van de wereld keek ik tegen de noordflank van de Dom aan, de Matterhorn, Weissmies, etc etc. Ik wou nog naar de Stecknadelhorn, alleen hadden we al teveel vertraging opgelopen op het was Carly’s eerste tocht. We besloten om maar snel naar beneden te gaan. Om 12 uur waren we weer bij de hut. Ik had totaal geen zin om naar beneden te gaan en we namen een uurtje pauze. Om half 6 kwamen we totaal kapot Saas-Fee weer inwandelen: 2.5 kilomter afdalen viel me erg zwaar….We hadden enorm lang over de afdaling gedaan. Na een heerlijk ijsje hadden we weer wat kracht en een uur later zaten we heerlijk maar uitgetelt weer op de camping in Visp om ons op te laden voor de volgende beklimming! Zie voor foto's de fotopagina van de Nadelhorn. |