Algemeen Naam: Mont Blanc du Tacul Hoogte: 4248 meter Datum geklommen: 17-8-2005 Route:NW-graat (normaalroute van Aiguille du Midi) PD Aantal hoogtemeters tot aan top: ongeveer 650 Weer: strakblauw, nauwelijks wind Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Na mijn klimtouren in Wallis bleef er nog een doel over: De Mont Blanc. Als inklimtour zouden we de eerste dag met het baantje naar Aiguille du Midi gaan en de Mont Blanc du Tacul beklimmen. De eerste blik op de Mont Blanc was indrukwekkend, het idee dat ik er over twee dagen op zou staan beangstigend. De eerste dag werd Chamonix verkend. Waar ligt Aiguille du Midi, hoe duur is een enkeltje omhoog, hoelaat gaat het open, etc etc. Waar we snel achterkwamen is dat je er vroeg bij moet zijn, als je achterin in de rij zou moeten aansluiten kan je de beklimming wel bijna op je buik schrijven. Ook werd er naar het weer gekeken, ’s Middags werd er aangegeven dat het twee dagen mooi weer zou zijn. Meer hadden we ook niet nodig…. De volgende ochtend ging de wekker dan ook om 5 uur. Een strakblauwe donkere lucht verwelkomde Carly en mij. De tent werd dichtgeritst en we reden de camping af. Er werd maar weinig gezegd, een ieder was gewoon bezig met zijn eigen voorbereiding. We waren een van de eerste die klaarstonden voordat de lift werd geopend en we arriveerden dan ook met het 1e liftje op de top. Uiteraard merkte ik de hoogte weer in mijn buik. De Mont Blanc du Tacul was niet heel moeilijk. Ik zag wel tal van andere erg mooie routes voor eventueel in de toekomst. Het uitzicht vanaf de top was fenomenaal. Een view van de Grand Paradiso tot Wallis, van het middelland van Frankrijk tot Berner Oberland. We bleven dan ook een tijdje op de top genieten. Op het gemakje werd er toen afgedaald naar Refuge des Cosmiques. Tot onze grote schrik werd ons daar verteld dat de volgende dag er slecht weer aan zou komen: in de ochtend wolken en in de middag storm. Na wat overleg bleven we toch, maar er moesten toch nog wel wat meer klimmers komen die een poging wouden wagen. ’s Avonds bij het avondeten zat de hut echter redelijk vol, dus we gingen ervoor! 
 Het was wel even wennen om er half 1 uit te moeten. Daarvoor werd er echter ook nauwelijks geslapen. Allereerst kwam er een persoon binnen die de hele zaal wakkermaakte, omdat iemand op zijn nummertje lag, hierna ging Carly’s telefoon af en vervolgens landde er een helicopter naast het raam. Tja…. Na een ontbijtje om 1 uur liepen we om half 2 de hut uit. Een prachtige zwarte nacht wachtte op ons. Als een droom liepen we weer omhoog naar de Mont Blanc du Tacul. Echter naar de top gingen we niet, waar we gisteren naar links afbogen, gingen we nu naar rechts, omlaag naar de het colletje tussen de Tacul en de Mont Maudit. Je zag wat klimmers in de verte Col du Mont Maudit bereiken. Voor dat stuk hadden we ook onze vraagtekens: hoe steil was het? Hoe waren de condities daar? Op het joch namen we een korte drinkpauze, ik denk dat het maximaal drie minuten was. Hierna liepen we weer door. De seracs die hier stonden waren immens. Mijn gids bij de C2 cursus, vorig jaar, had met een lachje gezegd dat ze soms wel eens naar beneden kwamen. Met enig respect keek ik dan ook omhoog en liep zo snel mogelijk door. Bij het begin van de klim naar Col du Mont Maudit was er ee kleine opstopping. Ik dacht dat ze aan het wachten waren en sloot netjes aan in de rij. Redelijk lomp, want het waren gewoon mensen die eigenlijk niet verder durfde. Een gids stak mij snel voorbij en dook met vijf klaten het couloir in. Er hingen hier vaste touwen, maar het was voor het grootste gedeelte wel blank ijs. Wat werd er een hoop ijs naar beneden geschoten, het was ijskoppen... Ik was dan ook heel erg blij toen ik bovenaan was. In de verte zag je de Mont Blanc, het leek bedriegelijk dichtbij. De top van de Mont Maudit was al helemaal niet meer ver. In de verte zagen we echter ook veel wolken opkomen en we waren bang dat er snel storm zou ontstaan dus sloegen we de Mont Maudit over. Het laatste stuk vond ik het zwaarste. We werden ingesloten door de wolken en aan de Cote de Mure kwam maar geen einde. Het was niet steil, alleen enorm lang….Tien minuten onder de top ging ik dan ook even zitten, nadat we eerder 10 andere voorbij waren gestoken. Carly rook volgens mij de top en wist me nog even aan te sporen. Even later stonden we daar dan, op het hoogste punt van de alpen. Wolken, wolken en nog eens wolken. Ik besefte het nauwelijks. Ik voelde me brak en moe. We hadden 5.5 uur aan één stuk door gelopen met uitzondering van vijf minuten drinkpauzes. Het uitzicht kon me niet zo boeien, ik was al lang blij dat ik hier stond. Na een paar topfoto’s ging het de andere kant omlaag. Een smal graadje. Echt malloten kwamen we tegen: mensen in spijkerbroek/solo en met een schoolrugtas waar een pickel op zat…. Wij wouden zo snel mogelijk naar beneden en het tempo lag dan ook vrij hoog. Toen we weer omhoog moesten naar de Dome du Gouter gingen we even lekker zitten op ongeveer 4200 meter. Ik besefte het langzaam, we hadden op de Mont Blanc gestaan. We zaten even lekker (het was er niet koud) en gingen weer verder. Het stuk naar de hut was eigenlijk vrij saai, maar het stuk van de hut naar het treinjte was een regelrechte ramp. De vermoeidheid van 3 weken klimmen kwam er zeker uit. Het tempo lag niet echt meer hoog en enige concentratie was verreist. Het is een grote puinbak, deze kant van de Mont Blanc. Het gevreesde steenslaggebied werd veilig doorkruist. Hier moest een klimmaat van me een paar jaar geleden rennen voor zijn leven….er kwam bij mij geen enkele steen langs. Mijn moeder werd even gebeld om te zeggen dat het klimmen er echt bijna opzat nu. Om half 2 bereikten we doodmoe het kabelbaantje, waar we een uur mochten wachten in de regen. Het omweerde al bovenin en we waren blij dat we hier zaten. ’s Avonds werd er lekker gegeten en de dag erna reden we weer naar Nederland, nieuwe plannen bedenkend voor volgend jaar…. Zie voor foto's de fotopagina van de Mont Blanc du Tacul. |