Algemeen Naam: Lenzspitze Hoogte: 4294 meter Datum geklommen: 10-7-2006 Route: Dreieselwand, NE-Face (D+) Aantal hoogtemeters tot aan top: ongeveer 700 Weer: Mooi weer en winderig Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Al jarenlang was de beklimming van de Lenzspitze een droom voor mij. Vorig jaar zag ik de wand voor eerst toen ik met Wouter door Saas-Grund liep. Enkele weken later kon ik de wand vanaf het Windjoch bekijken toen ik de Nadelhorn beklom. Zodoende liepen Nico en ik op zondagochtend na een lekker ontbijt omhoog vanuit Saas-Fee. Onze rugzakken waren toch nog redelijk zwaar, ondanks dat we geen tent bij ons hadden. De rugzak bestond echter wel uit touw, bivakzak, brander, eten, pannen, slaapzak, etc etc. Onderweg informeerde we nog bij enkele klimmers naar de conditie van de Lenzspitze: 'Das sieht gut aus, veel eis und im oberste teil mehr schnee'. Na ongeveer 4 a 5 uur lopen bereiken we de voet van de gletsjer en bouwen we een mooi bivakplaatsje op een helling met uitzicht op Saas Fee, Allalin, Weissmies, Berner Oberland, etc etc. 's Avonds worden we gestoord door Air Zermatt die aan het zoeken is naar vermiste klimmers. Er wordt druk heen en weer gevlogen, waardoor Nico en ik weinig zin hebben om te gaan slapen en liever naar de taferelen rondom ons kijken. Tot voor om twee uur 's nachts de wekker ging, slaap ik erg onrustig. Mijn matje is lek en ik lig erg krap in mijn bivakzak. Na de bekende koude inpaktaferelen staan we om drie uur bij het begin van de gletsjer, waarna we via het bestaande spoor naar de Bergschrund lopen. Er kwomt veel spindrift naar beneden en ik voel me even onzeker. Zonder iets te laten merken gooi ik het touw in mijn rugzak en klim als eerste over de bergschrund de donkere wand in. 
 De Bergschrund is erg zacht en het is erg makkelijk klimmen. Binnen 50 meter boven de Bergschrund wordt het ijs vrij hard. Mijn punten komen nauwelijks in het ijs en ik twijfel erg of we zo kunnen doorklimmen. Zo erg had ik het nog niet in 1 van mijn wanden meegemaakt... Ik vraag aan Nico hoe hij zich voelt en of we solo kunnen doorklimmen: "Ik voel me heerlijk, wat mij betreft klimmen we zo door", is het antwoord. Ik zet mijn vrees opzij, maar klim toch nog enigzins onzeker door. Meters na meters klimmen volgen. We klimmen hard, erg hard en de vermoeidheid neemt toe in mijn benen. Nico neemt snel de leiding over en klimt met een moordend tempo enkele meters boven me. Regelmatig komen er ladingen spindrift naar beneden in combinatie met harde windstoten. Na even stilstaan is het gewoon weer doorklimmen. Ik voel mijn kuiten gaan trekken in het harde ijs en droom van het einde van de wand. De graat tussen de Lenzspitze en Nadelhorn lijkt zo dichtbij, maar hoe ver is de top nog...? Nico heeft het ondertussen helemaal naar zijn zin en klimt stevig door. Ik vraag hoe laat het is en krijg half 6 als antwoord. Shit...we zitten nog maar anderhalf uur in deze wand, dan moeten we nog wel een eind!! Het moment dat de zon opkomt, is een moment om nooit meer te vergeten. Alles om me heen kleurt oranje en ik schreeuw naar Nico, die ver boven me klimt, dat hij foto's moet nemen. Beiden schieten we enkele foto's en klimmen door. Eindelijk werd het wat minder steil en ik zie Nico op de rotsen zitten. Beide pickels gaan even in de lucht en ik klim op mijn tandvlees door de laatste meters. We gooien er allebei een vreugdekreet tegenaan en klimmen in de hevige wind de laatste meters naar de top. De wand is De wand is door Nico beklommen in 2 uur en 15 minuten en ik geef Nico de bijnaam 'ijsbeest'. De Red Bull wordt geopend, welke was gesponserd door onze campingvriend Walter, en we drinken met veel genoegen. Beiden merken we op dat de Nadelhorn toch wel erg dichtij was. "Drie uur? Mwah dit moet toch wel lukken in 2 uur?"... 
 We beginnen aan de afdaling en moeten regelmatig korte sneeuwveldjes doorkruisen. De rots is erg brak en enige voorzichtigheid is daarom geboden. Na anderhalf uur bereiken we het joch tussen de Nadelhorn en Lenzspitze. We beseffen dat we te langzaam zijn, maar we willen geen risico nemen. We genieten ondertussen van het schitterende uitzicht rondom ons. Op de Dom normaalroute klimmen een drietal mensen erg langzaam omhoog. We zien nog hoe ver ze moeten en kunnen een glimlach niet nalaten. Ondertussen klimmen we door en door. Na elke toren op de graat bijkt dat we nog hoger moeten. Ondanks dat ik me ijzersterk voelde, raken we mentaal en lichamelijk langzaam uitgeput. Het klimmen wordt wel erg leuk, de rots is namelijk erg stevig en ook wat moeilijker. Loodrechte stukken komen veel voor. De moeilijkheid overstijgt echter nergens de 3+. Het bereiken van de Nadelhorn zorgde voor een ontlading van blijdschap en na even uitrusten vlak onder de top begon een lange afdaling..... Meters na meters shocken we naar beneden en behalve het naar beneden glijden vanaf het Windjoch na de gletsjer moet alles worden gelopen.. De klettersteig onder de hut breekt mijn lichaam en ik puf verder naar beneden Om kwart over 7 kwamen we doodop, maar erg tevreden Saas-Fee binnenwandelen. De Lenzspitze was beklommen! Zie voor foto's de fotopagina van de Lenzspitze - Nadelhorn. |