Algemeen Naam: Laginhorn Hoogte: 4010 meter Datum geklommen: 31-7-2005 Route:Noordoost graat AD- Aantal hoogtemeters tot aan top:350 Weer: Zonnig, boven de wolken en niet koud Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Als ik om 4 uur ude deur van het winterraum opentrek zie ik tot mijn verbazing alleen maar mist…Ze hadden nog wel mooi weer verspeld. Ons doel is de Laginhorn normaalroute. Ik had een zware avond en nacht waar mijn ademhaling heel zwaar was en zelfs pijn deed. Als we na ons ontbijt naar buiten lopen is het mysterieus. Door de mist hoor je overal stemmen. We weten ongeveer waar we naar toe lopen en lopen en snel van de Weissmieshutte weg. Al snel weten we niet precies hoe we moeten lopen en vragen aan wat mensen waar die heen gaan: ‘Laginhorn’ is het antwoord. Ik meld het Wouter en we sluiten achter het eerste groepje aan. We buigen al snel af naar links en zo gaat het een hele tijd door over de Morene. Op het moment dat we de rotsen ingaan dat voorgaat aan het sneeuw/ijsgedeelte stopt eigenlijk iedereen om even een slok te nemen, zo ook wij. Een vrouw loopt helemaal uit te huigen en huilt zelfs…Ik kijk Wouter even verbaasd aan, waarop hij zegt dat de gids waarschijnlijk te snel liep. Onze pauze duurt net 30 seconde te lang en sommige langzamere touwgroepen zitten nog voor ons. Er is geen ruimte voor inhalen en beiden vinden we dit maar niets. Eenmaal bij een sneeuw/ijsgedeelte moeten de stijgijzers aan. Op dat moment bedenk ik me voor het eerst dat er op de Laginhorn helemaal geen sneeuw lag. Ik redeneer het weg door te bedenken dat we niet de hele route konden zien…Wouter maakt het touw in orde en we doen snel de stijgijzers aan. Hierin blijken we het snelste en nog maar een trouwgroep zit ver voor ons. De hele massa zit nog zo’n tien minuten te rommelen… Het is mijn tweede tocht, de dag ervoor waren we naar de Weissmies gegaan en ik begin mijn kuiten behoorlijk te voelen als het wat steiler wordt. Op het moment dat ik het zwaar krijg, loopt Wouter mij rustig voorbij en neemt het over. Ik kijk hem even dankbaar aan en stap vervolgens weer door. Aan het einde van het sneeuw/ijscouloir rusten we weer even, we zitten nu ook boven de wolken en zien dat we nog een traverse door de zuidwand moeten maken om op de graat naar de top te komen. Hier komen we erachter dat we op de Fletschhorn zitten. Het is wel een mentaal tikje! Dit alles maakt de tocht zo’n 2 a 3 uur langer. Wouter stapt flink door en ik voel mijn kuiten. Ik wil echter niet toegeven en zo sloop ik mezelf. 
 Als we de graad arriveren hebben we een schitterend uitzicht Fletschhorn noordwand. Onder ons ligt een fantastisch tapijt van wolken. We moeten nog naar schatting 15 minuten naar de top en rechts van de Fletschhorn zijn vele toppen van Wallis zichtbaar. Achter ons zien we de iets lagere toppen van Berner Oberland net boven de wolken uitkomen. We zijn de 2e touwgroep die de top bereikt. We kijken elkaar even aan en nemen nog wat foto’s voordat we naar het Fletschornjoch gaan. Daar nemen we een goede rustpauze en bekijken de noordoostgraat van de Laginhorn goed. Deze ziet er behoorlijk verijst uit en ik weet niet wat ik er allemaal van moet verwachten. Wouter is echter vol vertrouwen, dus zodoende lopen we naar de instap. De eerste touwlengte is een ijshelling van max 50 graden. Het zag er vanaf de top van de Fletschhorn moeilijker uit dan het werkelijk is. Een lange rotsgraat scheidde ons nu van de top. We klimmen teveel naar links en moeten door 4e graads terrein weer terugklimmen naar de oorspronkelijke graat. Ik voel me brak en voel dat ik nog niet ben geacclimatiseerd. Ik vraag continu om drinkpauzes en het lijkt of het niet wil opschieten. Ondertussen halen we wel de touwgroep die ver voor ons zit langzaam in. Achter ons is al helemaal niemand te bekennen al zagen we in het begin van de graat nog wel mensen naar het Fletschhornjoch gaan. Ik ben vreselijk blij als ik op de top sta. De touwgroep voor ons is nog maar net gearriveerd. Ondanks dat ik helemaal kapot ben waren we wel enorm snel! Het uitzicht is niet te beschrijven: van zo’n uitzicht heb ik jaren gedroomd. We zitten ver boven de wolken op een warme top. Wouter ziet er nog net zo fris uit als we vertrokken, bij mij is dit wel anders. We genieten lekker lang van het mooie uitzicht en hobbelen dan de duidelijk makkelijkere normaalroute af. De afdaling valt me tegen. Elke stap sloopt mijn lichaam en ik wil het liefste vaak rusten. Wouter is echter behoorlijk hard en wil zo snel mogelijk naar beneden. Ik stort een paar keer bijna in elkaar, maar Wouter weet me steeds weer omhoog te krijgen. Het bereiken van de hut is daarom nog fijner dan het bereiken van de top! We rusten lekker 45 minuten uit voordat we naar de kabelbaan lopen onder de Weissmieshutte. Daar stap ik met onze rugzakken in, terwijl Wouter nog naar beneden rent. Beneden trakteer ik Wouter op mijn nieuwe hoogterecord en eerste vierduizender. Het was een zware tour, maar daar leer je het meeste van!! Zie voor foto's de fotopagina van de Laginhorn. |