Algemeen Naam: Castor Hoogte: 4228 meter Datum geklommen: 13-8-2005 Route:Westflank (normaalroute van Rifigio Guide della Val D'Ayas) PD Aantal hoogtemeters tot aan top: ongeveer 850 meter Weer: wisselend bewolkt, koud Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Via de Breithorn West -en Middentop (zie verhaal Breithorn ) waren we aanbeland in Rifigio Guide della Val D'Ayas op zo'n 3400 meter. Het was een aangename hut, waar alleen niemand fatsoenlijk engels of duits kon, behalve wat irritante Engelse vrouwen... We sliepen een keer niet in grote slaapzalen, maar ik kamertjes met lekkere bedden waar maar vier personen in konden. We hadden dan ook een heerlijke nacht en ik vond het echt heel jammer dat ik eruit moest om half 5. Snel aten we wat boterhammen en vertrokken ergens in de middengroep richting Castor. Na een uurtje waren we weer aan de voet van Pollux. Ons eerste plan was eigenlijk om Pollux als eerste op te gaan en daarna Castor. Een man in de hut wist mij te vertellen dat de bergschrund van Castor zeer 'heikel' was, dus besloten wij eerst Castor op te gaan. Op de manier hadden we meer kans dat de bergschrund nog bevroren was. Terwijl we naar Castor liepen hadden we goed weer, wel bouwden wolkenmassa's zich op... Op het moment dat wij de Westflank en normaalroute instapten werd het weer snel slechter. Het was er bar koud en er stond veel wind. Ik kwam er al snel achter dat mijn handschoenen niet warm genoeg waren en Carly bood zijn reservehandsschoenen aan. (hiermee heb ik de rest van de vakantie geklommen, tevens Grossglockner en Ben Nevis) De westflank van Castor is toch wel redelijk stijl, maar niet moeilijk. Je slalomt tussen de gletsjerspleten door, totdat je bij de Bergschrund op zo'n 4200 meter komt. Vanaf de bergschrund moet je 10 meter 50 graden ijsklimmen en dan ben je op de topgraat. Ik wist al dat de topgraat erg smal was, dus ik was niet zo verrast bij het zien van een 1 a 2 voetjesbrede sneeuwgraat... Carly klom na en vijf minuten later stonden we op de top!!! Vele mensen kwamen van de andere kant (oostgraat) naar de top. Het was er ook mistig en koud dus we gingen snel omlaag naar het Zwillingsjoch 
 Het schoot echter niet op, want op de graat moesten we in de parkeerstand omdat er een gids met twee Engelse vrouwen voor ons zaten. Deze wouden blijkbaar niet echt omlaag, want Carly en ik hebben 5 minuten op dat graatje moeten bibberen. Alsof het nog niet erg genoeg was kreeg ik een hoogteziekaanval, mijn hele maag ontplofde en ik dacht dat ik vreselijk moest gaan kotsen. Het drukte gelukkig niet door! Ik zekerde Carly naar beneden en klom zelf snel na. Hierna raceden we de westflank af en even later zaten we de rusten op Zwillingsjoch. Hier besloten we de Pollux Zuidoostgraat op de gaan. Het was een mooie graat, waar vaag nog een spoor was te bekennen van minstens enkele dagen geleden. Ik heb erg genoten van de klim naar de top van Pollux. Het enige moeilijke was de topgraat die onder de poedersneeuw lag. Elke stap die je naar boven gleed, gleed je minstens ook weer terug... Met enige voorzichtigheid kwamen we op de top aan. Het was ondertussen helemaal opgetrokken en we waren ook alleen op de top! Om midden op zo'n kleine top in zo'n ruig gebied (Monte Rosa) te staan was indrukwekkend. We baalden allebei toen we de normaalroute moesten afdalen (zuidwest graat). Hier kwamen we in de bekende file bij de vaste touwen. Enkele touwgroepen wouden naar boven en vele touwgroepen naar beneden... De aanwezigheid van vaste touwen zorgde voor komische taferelen. Een oude man die zich helemaal aan de touwen optrok en vervolgens 10 meter onder de topgraat opmerkte dat zijn vrouw dit niet kon. De afdaling ging verder snel en toen begon de warme lange terugtocht naar de Kleine Matterhorn. In de wolken bereikten we het eindstation. Twee dagen Monte Rosa zaten erop en die waren heel leerzaam geweest. Twee dagen rond 4000 meter vertoeven was iets wat ik nog niet had meegemaakt. Eenmaal in het dal hadden we weer zin in een volgende beklimming! Zie voor foto's de fotopagina van Castor. |