Algemeen Naam: Ben Nevis Hoogte: 1344 meter Datum geklommen: 26-2-2006 Route:twee gully's, max (III,4) Aantal hoogtemeters tot aan top: ongeveer 700 Weer: Stabiel weer met enkele wolken op 1300 meter Overzichtsfoto 
Op de linkerfoto is de onbekende route zichtbaar en op de rechterfoto Glovers Chimney Video's Hier enkele video's opgenomen in deze tocht (gemaakt door Bart Verstegen en Carly Vulders - enige wachttijd...): - Glovers Chimney, laatste meters (zonder geluid) - Ik klim voor op de Tower Rigde (zonder geluid) - Terugtocht top (zonder geluid) - Filmpje Summit Ben Nevis (met geluid) Verhaal beklimming Het plan was eigenlijk heel simpel. Samen met Carly en Bart binnen drie dagen zo’n 120 kilomter lopen, daarna één dag door de bergen trekken om bij de noordwand van de Ben Nevis te komen en vervolgens deze de dag erna te beklimmen. Mijn andere klimmaten verklaarden me eigenlijk lichtelijk voor gek en zeiden dat het niet ging lukken. Hoe meer hun dat zeiden, hoe vastberadener ik werd om deze mini-expeditie tot een goed einde te brengen. Het plan ontstond eigenlijk na de Grossglockner noordwand. Schotland was een langgekoesterde droom van Carly en om mij mee te krijgen werd besloten voor een combinatie van West Highland Way en Ben Nevis noordwand. Een groot probleem was dat we erg weinig tijd hadden, maar 6 dagen. We informeerden bij Bart of hij zin had om mee te gaan, maar meneer wou carnaval vieren. Zodoende begonnen Carly en ik allebei aan onze afzonderlijke trainingsschema’s. Waar ik heel de week achter internet zat en van alles opzicht over de West Highland Way en de noordwand Ben Nevis, trainde Carly zich het zweet van de rug. Het gebeurde meermalen dat ik ’s avonds om half 12 het licht uitdeed en Carly nog even belde dat hij bijna weer thuis was na 7 uur lopen…. Ik veranderde van trainingsschema na een weekendje in Limburg. Ons doel was daar het Krijtlandpad van 90 km te lopen, maar het draaide uit op een compleet fiasco. Ik overbelaste mijn liezen/heuppezen zo erg, dat ik zondagochtend na 55 kilometer te hebben afgelegd nog net met veel moeite naar het treinstation Valkenburg kon strompelen. Ik besloot maar niet op de reacties van mensen te letten toen ik de trein nauwelijks kon instappen….. De weken erna heb ik veel hardgelopen en begin februari had ik tijdens een 18.7 kilometerwedstrijd in Apeldoorn nergens last van. Ik lag weer op koers voor onze expeditie. Toen ik Bart sms’te of ik zijn ijsboren mocht lenen, ging hij zich verdiepen in wat Carly en ik gingen doen en of het nu carnaval of geen carnaval was: Bart ging mee! 
 Zo gebeurde het dat we op 23 februari op de airport in Charlois aan het wachten waren op ons vliegtuig. Onrustig kijk ik meermalen op mijn horloge, het moment waar ik maanden naar toe heb geleefd is dichtbij. Via vliegtuig en trein komen we uiteindelijk om half 2 Milngavie binnenrijden. Per persoon zijn we beladen met zo’n 20 kilo, waarvan minstens 10 kilo ‘dood klimgewicht’. De vraag waar we ons allen mee bezig hielden was of mijn pezen/liezen het wel zou volhouden. Met enige angst begon ik dan ook aan het eerste deel van de route: Milngavie-Drymen, zo’n 19 kilometer. Ik doe mijn mp3-speler aan en geniet van het snelle wandelen. Als ik echter op de kaart kijk schrik ik, omdat we nog helemaal niet zo ver zijn. Dit overkomt me elke keer als ik op de kaart kijk. Ons doel was Rowardennan, maar dat wordt onmogelijk op deze manier. Ik gooi als voorste man er qua tempo nog een schepje bovenop en naar mijn gevoel lopen we vreselijk hard. Ik moet echter elke keer mijn vrienden vertellen dat we nog helemaal niet zo ver zijn. Bij ons alle drie gaat dat toch in het kopje zitten! Als we om half 7 Drymen komen binnengewandeld weet ik dat we nog geeneens op de helft zitten, maar voor het moraal van de anderen zeg ik maar dat we op de helft zijn. Het moeilijkste gedeelte van de dag moet nog komen en het schiet al niet echt op. Na het eten van fish en chips begeven we ons weer op weg. Door donkere bossen navigeren we ons naar Conic Hill. Het wandelen daar is een ramp. Het is donker, winderig en koud en je ziet niets! Ik wil de batterijen van mijn hoofdlamp sparen en gebruik mijn oude lampje, maar daar komt teweinig licht uit. Na zo’n 3.5 vermoeidrondstappen zetten we na 28 kilomter ons tentje neer op een lichtglooiende helling. Bart schrikt zich wild als het grondzeil van de Mountain 25 wordt neergelegd. Het idee dat we daar met zijn 3’en op moeten…. Het ligt wat krap, maar is te doen met zijn 3’en. Ik ben blij dat ik lig, maar baal enorm. Ergens weet ik het al dat het niet gaat lukken. Carly heeft blaren en we vragen ons allemaal hoe dat mogelijk is, omdat hij op die schoenen al meer dan 300 trainingkilomters heeft gemaakt. Bart heeft pijn onder zijn zolen doordat hij op La Sportiva Tops loopt. Eigenlijk ben ik de enige die nergens last van heeft en dat is eigenlijk ook wel fijn. Dat laatste veranderd even midden in de nacht als ik moet kotsen van de vis die ik op heb. Gelukkig is het daarna meteen over. De volgende ochtend slapen we met zijn allen vrolijk door mijn wekker heen. Binnen 45 minuten zijn we allemaal weer vol goede moed onderweg. Het traject van Balmaha naar Rowardennan is eindeloos, echt eindeloos en we komen in een negatieve spiraal terrecht. Toen we wegliepen wouden we 50 kilomter lopen, dit ging na een paar uur naar 40 kilometer. Ik merkte deze spiraal op, maar kon mijn vrienden er niet uithalen, net als ik het tempo niet omhoog kon gooien, het lag namelijk veelste laag. Het begon te regenen en de paraplu’s werden uit de tassen gehaald, de pauzetijden gingen ook omhoog en uiteindelijk wouden we nog maar 30 kilomter op een dag lopen en dan misschien snel op het einde de Ben Nevis normaalroute meepikken. Shit zeg….dan hadden we 10 kilo voor niets in onze rugzakken zitten….Uiteindelijk zeg ik bij weer een rustpauze dat het op deze manier niet kan: of we lopen de West Highland Way uit met 30 kilomter per dag of we keren bij Rowardennan om en gaan naar Fort William voor de Ben Nevis. Carly wil eigenlijk op het eerste gezicht zijn droom uitlopen. Bart voelt zicht meer klimmer als wandelaar en kiest voor de Ben Nevis en ik sluit me hierbij aan. Carly ziet ook in dat we de meeste kansen hebben op succes bij de Ben Nevis en bij Rowardennan krijgen we een lift terug van de hotelbaas. Deze vind het belachelijk dat we stoppen en eigenlijk schaam ik me kapot tegen deze man. Hij rijdt overigens gevaarlijk en weet weinig van voetbal. 
 In Drymen kunnen we drie uur op onze aansluiting wachten en Bart en ik duiken een internetcafe in om de omstandigheden van de Ben Nevis noordwand uit te zoeken. Met twee dikke grijnzen lopen we weer naar buiten, want het is perfect!! Van Drymen rijden we met de bus naar Balloch, waar we op een rotonde tussen twee snelwegen de vervolgbus naar Fort William moeten tegenhouden…Dit wordt ons door vier mensen verteld, maar we voelen ons er niet gelukkig bij. Vreselijk boos zijn we dan ook als de bus zonder ons gespring en gedans gezien te hebben gewoon doorrijdt. Mentaal kunnen we worden opgeveegd. Boos lopen we de Mac in, om weer hoop te krijgen doordat ons wordt verteld dat er een treinstation is! We kunnen de volgende dag dus naar Fort William. Op een parkje wordt de tent weer uitgestald en we vallen heerlijk in slaap. De volgende ochtend merk ik dat we weer door de wekker zijn heengeslapen en we moeten haasten om de trein te halen. Vijf uur later stappen we Fort William binnen. Hier wordt onze hoop op een noordwand beklimming weggeslagen, doordat een klimmer en verkoper uit de klimwinkel in Fort William meldt dat we ons niet in de Gully’s moeten wagen, alleen de ‘ridges’ kunnen worden beklommen. We hebben echter alleen ijsklimmateriaal bij, geen hele rotsuitrusting. Ik denk dat ik gek word. We eten nog wat vies en duur voedsel in een cafe en beginnen toch maar naar de noordwand te lopen. Onderweg krijgen we berichten mee dat de omstandigheden perfect zijn. Ik weet niet meer wat ik moet geloven…. In een vreselijke wind slaan we onze tent op de meest windbeschermende plek op tussen de normaalroute en het pad naar de noordwand. De volgende ochtend besluit Carly om de normaalroute op te gaan. Hij heeft teveel last van zijn blaren. Bart en ik geven hem nog wat tips mee en beginnen vervolgens zelf naar de noordwand te lopen. Eenmaal bij de CIC-hut hebben we een perfect zicht op de noordwand. We kennen maar weinig routes, maar de oorspronkelijke route die we wouden doen was Glovers Chimney (III,4). Een 140 meter lange ijsgeul met een mooie uitklim door een schoorsteen. Ik dacht dat deze echter westelijk van de Towerrigde ligt, maar we beginnen toch oostelijk te klimmen van de Towerrigde. We duiken in een route, waarvan de naam ons onbekend is (III,2) en klimmen deze geconcentreerd uit. Deze route is ongeveer 200 meter lang en komt uit op een pleteau. Terwijl we aan het zoeken zijn voor een vervolggully zie ik tot mijn verbazing opeens Glovers Chimney aan mijn linkerzijde. 
 Na een kort overleg besluiten we de route te klimmen. Het is een fantastische klim al vind ik de eerste touwlengte behoorlijk eng. Dun ijs en 70-80 graden. Ik ben ook blij wanneer ik stand door de portofoon kan zeggen! Tot de uitklim in de schoorsteen is het niet meer moeilijk. De schoorsteen mag Bart voorklimmen en hij doet het foutloos! Zijn vreugdekreet is tot verre te horen en die van mij even later ook! We hebben de route getopt en klimmen nog 15 minuten over de Towerrigde door voordat we de top bereiken. We staan in de wolken op de top, maar het maakt me niet zoveel uit. Tijdens de klim hadden we al schitterende vergezichten. Tijdens de afdaling trekt het open en zijn we getuigen van een schitterende zonsondergang. We komen half 7 de tent binnen lopen en eten nog een lekker soepje. Carly zit al een aantal uur te wachten, hij heeft de normaalroute beklommen en enkele mooie foto's kunnen nemen. Carly wekt ons de volgende ochtend, want hij wil naar Fort William voor een goed ontbijt. Bart en ik vinden dat ook een goed plan en met enige moeite breken we alles af en lopen we naar Fort William. Het ontbijt smaakt goed en een lange terugtocht met trein en vliegtuig begint…. We haalden al onze doelen dan niet, maar waren als team sterk genoeg om door de tegenslagen heen te bijten. Van zulke tochten leer je het meeste! Ook van elkaar, Carly is een sterke klimmer en een goede vriend. Bart is technisch erg goed in rots/ijs en verder kunnen we supergoed opschieten. Wat mij betreft klimmen we nog vaker met zijn 3'en! Zie voor foto's de fotopagina van de Ben Nevis. |