Algemeen Naam: Alphubel Hoogte: 4206 meter Datum geklommen: 01-07-2006 Route: zuidoost-graat, normaalroute (PD) Aantal hoogtemeters tot aan top: 1000 Weer: Mooi weer en erg warm Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Met nog de Rimpfischhorn in het achterhoofd zetten we de wekker om 6 uur. Een goede nacht is nu belangrijker dan een vroege start. Beiden verwachten we dat het toch vrij snel zal gaan. Wanneer we de tent openritsen zien we nog net twee engelsen zich op de gletsjer begeven en snel pakken we in. Op de gletsjer zakken we gelukkig niet zo vaak weg en het gaat vrij snel richting het Alphubeljoch. Nico houdt een heerlijk tempo aan en ik voel me redelijk goed. Het joch is echter veel verder dan verwacht en de temperatuur stijgt sterk. Achter ons naderen twee personen snel, maar we storen ons er niet aan en lopen rustig door. Na zo'n twee uur bereiken we toch wat vermoeid in de hitte het Alphubeljoch. We praten wat met de twee personen die voor ons zaten en horen dat ze omkeren. Ze voelen zich niet zo sterk vandaag. De temperatuur op Nico's horloge geeft zo'n 25 graden aan en het is inderdaad vreselijk heet. Alles wat ik kan uittrekken zit in mijn tas. Nico overtreft mij en gaat met zijn onderbroek verder naar boven. 
Voor het Alphubeljoch tot de top staat anderhalf uur. We zien nog de snelle mensen achter ons en horen ze zelfs praten: Britten! De voorste zakt uitgeput in elkaar en uiteindelijk keren ze in de richting van de Feechopf. We beseffen dat we weer alleen op een top gaan staan. Het is echter vreselijk heet en het is een martelgang. Elke stap kost veel kracht. De al verichte krachtsinspanning op de Rimpfischhorn breekt ons ook op. Halverwege neem ik Nico over en we ploeteren verder door de dikke laag sneeuw. Aan de graat naar de top lijkt geen einde te komen en uiteindelijk neem ik om de 10 stappen even een korte pauze. Het is bijna wachten tot iemand zegt:"We keren om, dit is gewoon gekkenwerk". Als het een 3000'er was geweest, had ik het misschien ook wel gezegd, maar we zitten al boven de vierduizend meter en ik ben vastbesloten de top te halen. Opeens zie ik bij mijn voet een haak zitten, met een dikke laag sneeuw erop. Ik kijk naar boven en zie daar ook een stang staan. Ik houd die stang als doel aan en klim gestaag door naar boven. Nico heeft het even zwaar, maar we kunnen er gelukkig nog om lachen. Het is ongeveer 11 uur en we zitten hier op dik vierduizend meter te zweten alsof we een stuk aan het hardlopen zijn. We bereiken de stang en ploeteren door ongeveer 40 graden steil terrein verder naar boven. Uiteindelijk zie ik de top en plof op de enorm brede top van de Alphubel tevreden neer. Het uitzicht is enorm mooi en beiden genieten we van de neergezette prestatie. Het koste behoorlijk wat tijd, maar onze volgende vierduizender is een feit. Het is mijn tiende vierduizender, Nico's derde. Na wat foto's op de top besluiten we weer om aan de afdaling te beginnen, de sneeuw zal wel erg zacht zijn. 
Hoe langzaam de afdaling ging, hoe snel gaat de afdaling. Binnen een half uur zijn we bij het Alphubeljoch. We nemen een goede rustpauze en vullen onze kleine flesjes drinken aan met sneeuw. Snel gaan we verder naar beneden en bereiken het einde van de gletsjer. We zien hier tot onze stomme verbazing zich drie mensen klaarmaken om de sneeuw in te gaan. Zelf zakken we het laatste kwartier weg tot onze heupen.... Terwijl we komen aanlopen, bedenken we dat het waarschijnlijk Italianen zijn en uiteraard zitten hebben we gelijk. Ze zijn op een gemak hun spullen in orde aan het brengen. Terwijl we naast hen onze spullen aan het uitdoen zijn, horen we ze schreeuwen naar een wat oudere Italiaan die eraan komt lopen. We melden hen dat de sneeuw erg zacht is, maar ze kunnen er alleen om lachen. Nico en ik denken beiden hetzelfde: 'Zij liever dan ik'. Uiteindelijk komt de oudere Italiaan en deze roept wat losse kreten. Nico en ik gaan enigzins lachend naar beneden, over 10 minuten zijn we bij de tent. Als we bij de tent zijn, zien we tot onze stomme verbazing dat de drie Italianen zonder de oude zijn vertrokken. Op en moment dat ze alledrie tegelijk wegzakken in de sneeuw bulderen we het uit van het lachen. Ze stoppen alledrie en we wuiven wat naar ze. De oude Italiaan loopt even later achter ze aan, maar keert terug nadat hij een paar keer is weggezakt. Wat een raar volkje die Italianen! De Italiaan passeert ons en wij proberen ons lachen in te houden. Na nog een hamburger pakken we de tent in en lopen nagenietend naar de Taschhutte. Hier nemen we een lekkere frisdrank en lachen om de hordes Italianen met al hun gemompel. Om half 6 zijn we bij de auto en halen nog net de winkel in Tasch. Zie voor foto's de fotopagina van de Alphubel. |