Algemeen Naam: Allalin Hoogte: 4027 meter Datum geklommen: 18-10-2006 Route:Noordwand, AD(+) Aantal hoogtemeters tot aan top:500 Weer: Licht bewolkt, windig tijdens de afdaling Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Ons besluit hangt van het weer af. Of weer naar de Brittaniahutte lopen en de Hohlaubgraat proberen of de noordwand. Het weer blijkt alleen op woensdag goed te zijn en dus opteren we de noordwand. Tussen de skiers ingedrukt werken we ons een weg naar de uitgang van Mittel Allalin en bekijken de Allalin eens goed. De route ziet er mooi uit en het kruis lijkt bedrieglijk dichtbij. Over de skipistes lopend gaan we langzaam naar het beginpunt van de route. Eenmaal daar gaat het klimmen snel. Het is geen steil terrein en firn is werkelijk ideaal. Ik kan mijn schoenen ongeveer 5 a 10 centimer de firn in schoppen en al snel klimmen we hoog boven de skipistes. We zien de verspelde weersverandering langzaam dichterbij komen en langzaam verdwijnen de toppen van bergen als Dom en Taschhorn langzaam in de wolken. Bang om in de wolken op de top te staan voer ik het tempo behoorlijk op. Dit zwakt echter alleen maar af, doordat in het tweede gedeelte van de wand de sneeuw erg zacht is. Het is ploeteren naar boven en dat kost behoorlijk wat kracht. Boven de bergschrund is het terrein het steilste, max. 50%, maar door de dikke sneeuw gaan we niet aan het touw. 
Het laatste gedeelte is veel langer als ik steeds vermoed. Als ik denk dat de top bereikt is, wordt het terrein weer net wat vlakker. Carly die het zwaar heeft ploeterd zich achter me aan en als ik het kruis al lang heb gezien, ziet hij het met een vreugdekreet achter me vandaan komen. Ik film zijn laatste minuut klimmen en samen staan we juichend op de Allalin! Mijn twaalfde vierduizender en dan nog wel de Allalin…. Een van de gemakkelijkst bereikbare vierduizenders, maar dit is mijn vijfde plan/poging om hem te beklimmen die gelukt. De eerste keer werden klimmaatje Wouter en ik weggestuurd bij de Brittaniahutte, de tweede poging eindigde hoog op de Hohlaubgraat door de harde wind, de derde en vierde keer waren plannen. De toppen van de hoge Walliser bergen zitten in de wolken, maar het is schitterend mooi om ons heen. We nemen wat lekkers te drinken en genieten. Ik bel mijn moeder even op en na een paar minuten gepraat te hebben beginnen we aan de afdaling. Het gevaarlijkste stuk is eenmaal op de skipistes. Al die aso’s komen gigantisch hard langsrazen en voorzichtig lopend bereik ik Mittel Allalin opnieuw. Na de lange krappe afdaling in het treintje en de kabelbaantjes wordt Saas-Fee weer bereikt. De beklimming geeft door het gebruik van het kabelbaantje niet het normale gevoel van voldoening, maar dat geeft niet. De Allalin is eindelijk beklommen en het gevoel van de Aiguilles in Chamonix staat nog vers in het geheugen. Dezelfde dag wordt Wallis ingeruild voor het bekende Nederland en wordt het normale leventje weer opgepikt. Zie voor foto's de fotopagina van de Allalin. |