Algemeen Naam: Aiguille du Tour Hoogte: 3544 meter Datum geklommen: 15-10-2006 Route:Couloir de la Breche, AD(+) Aantal hoogtemeters tot aan top:850 Weer: Bewolkt/sneeuwerig tot zonnig Overzichtsfoto 
Verhaal beklimming Het wordt bijna een gewoonte, ‘s nachts naar de Alpen rijden en ‘s ochtends of ‘s middags omhoog lopen naar de desbetreffende hut. Zo ook weer in oktober 2006. Ik heb geleerd van te ambitieus zijn zonder acclimatisatie en als eerste dag staat dan ook Aiguille du Tour op het programma. Een 3544 meter hoge rotspunt. Niet te hoog en niet te moeilijk. De aanloop naar refuge Premier Albert is prachtig, Bergen in het wit gekleurd omringd door de honderden kleuren die de herfst met zich meebrengt. Ik voel mezelf tot leven komen en op het gemakje lopen Carly en ik naar de hut. Het is er vrij rustig, maar al snel komt er verandering in door de vele Fransmannen die naar boven komen. Ons ruime slaapplekje wordt veranderd in het gebruikelijk smalle plekje op een matrasje. Als route op de Aiguille du Tour hebben we couloir de la Table, maar we besluiten het couloir te beklimmen dat je mooi vanuit de hut kan zien liggen. Het ziet er wat moeilijker uit dan couloir de la Table, maar wel een erg mooie lijn. Al vroeg vallen we in slaap en ondanks dat de Fransen heerlijk aan de wijn zitten, hebben we een goede nacht. 
Als de wekker om vijf uur gaat zijn we er snel uit. Na een ontbijt van boterhammen met chocopasta gaat het richting de gletsjer. Enkele touwgroepen volgen ons, maar we zijn als cordee van twee personen snel ingebonden en lopen dan ook voor de rest uit. Het weer ziet er niet al te best uit, precies zoals was voorspeld: ’s Ochtends bewolkt en voor de middag sterke opklaringen. De wolken hangen in hun grijze gewaden boven ons en sneeuwkorreltjes vallen gestadig op ons. Na ongeveer anderhalf uur wordt het couloir bereikt. De eerste hindernis is een ijsmuurtje van vijf meter. De ijsboren worden erin gedraaid en ik slik een paar keer als ik naar boven moet klimmen. Het is al een tijdje geleden en ziet er zeker stijl uit. Nadat mijn stijgijzers even losschiet uit het ijs schrik ik wakker. Rammen met die ijsbijlen en verwoed worden de stijgijzers in het ijs getrapt. Tien meter verderop maak ik een standplaats in duidelijk minder stijl terrein. Het verdere verloop van het couloir is simpel. Goede sneeuw/firn en max 45 graden. Snel klimmen we naar het einde van het couloir. Carly spoort, terwijl ik het touw in mijn rugzak naar boven draag. Carly komt als eerste bij de laatste versperring en het zekere voor het onzekere nemend besluiten we het uit te zekeren. Snel klim ik door me door de moeilijkheden en maak aan het einde van het couloir stand aan een mooie rots. Dat het een moeilijk stuk is, wordt wel duidelijk als Carly een klein beetje touwsteun nodig heeft. Op het graatje aangekomen zijn de klimmers die uit Couloir le Table komen net voor ons en nemen we even een korte pauze. De wolken zijn inmiddels redelijk opgetrokken en we genieten van het mooie uitzicht. Via een eenvoudig graatje komen we op de top. We blijven er niet lang en via de gemakkelijke normaalroute lopen we rustig naar beneden. Het is lekker warm met plezier kijken we op deze tocht terug. Als we om 1 uur terug zijn begint het opladen voor de North Spur/Esperon Migot op de Aiguille du Chardonnet. Zie voor foto's de fotopagina van de Aiguille du Tour. |