Algemeen Naam: Aiguille du Chardonnet Hoogte: 3824 meter Datum geklommen: 18-10-2006 Route:North Spur/Esperon Migot, D- Aantal hoogtemeters tot aan top:1150 Weer: Zonnig Overzichtsfoto 
Kijk hier voor een specifieke foto van het eerste gedeelte. Verhaal beklimming De Aiguille du Chardonnet is voor velen misschien een onbekende berg. Ook voor mij voor jaren, totdat ik een verslag van couloir Escarra las en ik hoopte deze berg ooit te beklimmen. Een klimmaatje raadt Esperon Migot aan dat blijft in mijn gedachten hangen. De Chardonnet werd door enkele Fransen vergeleken met de K2, maar dan drie maal zo klein, eenmaal rvoor staande is het inderdaad een indrukwekkende berg met talloze mooie routes. Mijn eerste plan Esperon Migot wordt eigenlijk afgeschoten na couloir de la Breche, omdat Carly eigenlijk wat simpelers wil. Ik opteer de Arete Forbes en met moeite krijg ik dat erdoor. ’s Avonds komen er echter behoorlijk wat klimmers terug van Esperon Migot en ik krijg te horen dat de condities redelijk goed zijn, alleen het eerste gedeelte is behoorlijk lastig. Al snel krijg ik Carly weer enthousiast en samen met twee andere Fransen gaan we de route proberen. 
’s Ochtends om half 4 gaat de wekker. Ik schrik wakker en besef dat het nu moet gaan gebeuren! Na twee uur over de donkere gletsjer gelopen te hebben staan we voor de keuze: of de normaalroute of Esperon Migot. Ik kijk naar de donkere berg en eerlijk gezegd twijfel ik. Me aan mijn oorspronkelijke keuze vasthoudend loop ik naar de instap van Esperon Migot. Eer we daar zijn is het inmiddels licht geworden en de mooie ochtendkleuren kleuren de lucht. We volgen het spoor dat er al licht en komen bij een niet al te stijl ijsgeultje. Met kort touw wordt dit beklommen. Daar wordt het terrein dusdanig moeilijk dat ik het touw verleng om zo te kunnen gaan voor en naklimmen. Het eerste gedeelte is mixed en er zitten vrij moeilijke passen tussen. Continu komt er spindrift door de geul zetten en binnen de kortste keren zit ik helemaal onder. Enkele passages zijn atletisch en moeilijk, maar met de nodige moeite kom ik er doorheen. Het kost wel redelijk wat tijd, dit mede doordat ik soms wacht tot de grootste lading spindrift verdwenen is. Na enkele korte touwlengtes wordt het terrein weer wat simpeler en is het gewoon een firngeul van 60 graden stijl. We blijven voor de veiligheid touwlengte na touwlengte uitzekeren en via enkele standplaatsen komen we aan het begin van de rotsband rechtsonder de serac. De twee Fransen achter ons zijn via een andere geul naar boven geklommen zitten een aardig eind achter ons. Naar de rotsband is het vrij simpel, maar eenmaal daar wordt het weer steiler. We opteren de volgende tactiek: Ik klim ongeveer de helft van het touw uit en dan komt Carly na. Dit omdat het erg koud is en we elkaar dan nog goed kunnen horen door de wind heen. In de rotsband komt de spindrift weer met volle kracht naar beneden zetten en het zekeren is een koud karwei. Op sommige plaatsen zijn in de rotsband schlinges geinstalleerd, waar gemakkelijk stand aan kan worden gemaakt. De twee Fransen maken gebruik van een een lopende zekering en met verbazing zie ik dat de voorste Fransman in elk gaatje dat ik zie een nutje weet te doen. Ondanks dat hun continu klimmen, blijven we heel dicht bij hun en als we onder de Serac zijn halen we ze weer in. Daar aangekomen blijkt de voorste Fransman een gids te zijn. Het laatste stuk naar de topgraat is het makkelijkste, maar ook het zwaarste. Vermoeid kom ik boven aan en we nemen even een korte rustpauze voordat we naar de top klimmen. Samen met de Fransen wordt het succes gevierd! Werkelijk kapot zit ik op de top, ik heb dan ook te weinig vocht naar binnen. Door al die spindrift had ik geen zin om mijn waterfles elke keer te pakken. Op de top wordt er dan ook veel gedronken en gegeten. De wanden van Les Courtes/Les Droites en Aiguille Verte zien er indrukwekkend en steil uit. 
De top wordt verlaten via een kort graadje dat naar een sneeuwhelling voert. Deze sneeuwhelling volg je zover mogelijk naar beneden en aan de linkerzijde zijn dan de abseilschlinges te vinden. Opgelucht dat ik dit niet allemaal hoef af te klimmen wordt er in drie keren abgeseild en zijn we weer op de sneeuwhellingen. Anderhalf a twee uur later lopen we de hut weer binnen. We besluiten nog een avond te blijven slapen en dan de volgende ochtend naar beneden te lopen. Als ik de volgende ochtend via een stijle morene-rug naar beneden loop en langzaam de Aiguille du Chardonnet achter me zie verdwijnen kijk ik met plezier terug op deze mooie dagen. Dezelfde dag wordt er lekker rondgelopen in Chamonix en van gebied gewisseld. Het avontuur gaat nog verder op de Allalin! Zie voor foto's de fotopagina van de Aiguille du Chardonnet. |
